سلامت روان پرستاران تروما با جدا کردن مراقبت جسمی از روانی حفظ نمیشود؛ این دو به هم پیوستهاند. تجربه Emily Ragus نشان میدهد شنیدن روایت کارکنان، توجه به تبعیض و آزار محیط کار، محافظت در برابر خطرهای جسمی و رعایت اصل «کمک بدون به خطر انداختن خود» اهمیت اساسی دارد.
نکتههای کلیدی
سلامت روان کارکنان اورژانس و پرستاران تروما بخشی از مراقبت پزشکی است، نه موضوعی جداگانه.
شنیدن روایت پرستاران و امدادگران میتواند فشارهای روانی پنهان کار را آشکار کند.
تبعیض جنسیتی، شوخیهای جنسی و تجهیزات نامتناسب با بدن زنان بر سلامت روان و جسم اثر میگذارند.
کمک به دیگران نباید پرستار یا امدادگر را در معرض خطر جسمی یا روانی بیشتری قرار دهد.
چرا سلامت روان پرستاران تروما از مراقبت جسمی جدا نیست؟
وقتی حادثهای با جراحت شدید، مرگ و آشفتگی خانوادهها همراه است، کار پرستار فقط رسیدگی به بدن آسیبدیده نیست. خود کارکنان درمان هم در معرض فشار روانی، خطر آلودگی و آسیب جسمی قرار میگیرند. به همین دلیل سلامت روان باید بخشی از مراقبت در موقعیتهای تروما و بحران دانسته شود.
Emily Ragus، پرستار تروما، پس از ۱۵ سال کار در این حوزه به این نتیجه رسید که تجربه روانی بیماران، خانوادهها و امدادگران از هم جدا نیست. او میگوید نخستین اصل کمکهای اولیه، از جمله کمکهای اولیه روانی، این است: به دیگران کمک کنید، اما خودتان یا دیگران را در معرض خطر قرار ندهید.
یک تصادف در وانواتو چه چیزی درباره عدالت و مراقبت نشان داد؟
در ژوئن ۲۰۱۶، اتوبوسی حامل گردشگران استرالیایی در Port Vila، پایتخت وانواتو، با یک اتوبوس محلی تصادف کرد. ۳ نفر از سرنشینان اتوبوس محلی جان باختند و حدود ۱۲ گردشگر استرالیایی، از جمله با آسیب سر و شکستگیهای باز، زخمی شدند. Ragus در تخلیه برخی از مجروحان به استرالیا برای دریافت مراقبت پزشکی از طریق CareFlight کمک کرد.
تبلیغات
yn-article-inline-1
این حادثه پرسشی دشوار درباره عدالت در مراقبت درمانی پیش کشید. گردشگران استرالیایی به خدمات اورژانسی پیشرفته دسترسی پیدا کردند، در حالی که مردم وانواتو هر روز با محدودیتهای خدمات سلامت روبهرو بودند. از طرف دیگر، انتقال مجروحان میتوانست از مصرف منابع درمانی محلی کم کند و به عدالت در دسترسی کمک کند. از نگاه Ragus، سلامت روان نیز بخشی از همین موازنه است؛ هم برای افراد آسیبدیده و خانوادههایشان و هم برای کسانی که به آنها کمک میکنند.
تبعیض جنسیتی چگونه فشار کار تروما را بیشتر میکند؟
تلاش برای نجات جان بیماران، همه فشارهای محیط کار را از بین نمیبرد. Ragus از تجربه تبعیض آشکار و پنهان علیه زنان در محیطهای درمانی و امدادی گفته است. به گفته او، تواناییهای حرفهای زنان گاهی به حاشیه رانده میشود و صحبت درباره مو و رژ لب یا شوخیهای جنسی همچنان بخشی از گفتوگوهای محیط کار است.
او باید همزمان چند کار را انجام میداد: از خود در برابر آسیب و تماس با مایعات بدن بیمار محافظت میکرد، با آزار جسمی احتمالی کنار میآمد، فشار کلامی را مدیریت میکرد و برای اثبات شایستگی خود بیشتر از مردان تلاش میکرد. نیازهای بهداشتی دوران قاعدگی نیز همیشه جدی گرفته نمیشد و تجهیزات استاندارد اغلب بر اساس شکل و اندازه بدن مردان طراحی شده بود. این شرایط نشان میدهد فرسودگی روانی فقط از صحنه حادثه نمیآید؛ ساختار محیط کار هم میتواند آن را تشدید کند.
شنیدن روایت پرستاران چه کمکی به سلامت روان آنها میکند؟
Ragus پس از دریافت Winston Churchill Fellowship در سال ۲۰۱۸، دیپلم کمکهای بشردوستانه بینالمللی را از Fordham University گرفت. سپس با دریافت Sir John Monash Scholarship، در University of Amsterdam در رشته انسانشناسی برای دوره دکتری ادامه داد. محور کار او داستانهای فاجعه، سلامت و رابطه انسان با محیط زندگیاش بود.
او در استرالیا، آذربایجان، اردن، مالزی، اوگاندا و اوکراین بهعنوان پرستار کار کرده و بعد در آفریقای جنوبی و اروپا به پژوهش پرداخته است. در پژوهش دکتری، با روشهای قومنگارانه و هنرمحور بررسی کرد مردم پس از سیلهای KwaZulu-Natal در آفریقای جنوبی در سال ۲۰۲۲ چگونه زندگی خود را ادامه دادند، جهان اجتماعیشان چگونه تغییر کرد و چگونه با چیزهای ازدسترفته یا آسیبدیده کنار آمدند.
یکی از پیشنهادهای اصلی او این است که روایت پرستاران تروما و امدادگران بحران با دقت بیشتری شنیده شود. این روایتها میتوانند فشارهایی را نشان دهند که در گزارشهای معمول دیده نمیشوند و توضیح دهند چه عواملی به افراد کمک میکند مدت طولانیتری در این نقشها بمانند.
مراقبت از مراقبتکننده یعنی چه؟
در نگاه Ragus، اخلاق مراقبت هم در درمان جسمی و هم در پژوهش اهمیت دارد. باید به سلامت فردی که درمان میشود و فردی که درمان میکند توجه کرد؛ همانطور که باید به تجربه کسی که موضوع پژوهش است و پژوهشگری که آن را بررسی میکند، اهمیت داد.
این نگاه به معنای نادیده گرفتن کار پرستار یا کنار گذاشتن بیماران نیست. معنایش این است که حفاظت جسمی، توجه به سلامت روان، شنیدن تجربه کارکنان و مقابله با تبعیض، بخشی از ایمنی در کار با تروما هستند. وقتی آسیب جسمی و روانی به هم پیوستهاند، مراقبت ایمن نیز باید هر دو را همزمان ببیند.
محتوای حمایتشده
yn-article-inline-2
پرسشهای پرتکرار
چرا سلامت روان پرستاران تروما باید بخشی از مراقبت پزشکی باشد؟
پرستاران تروما هنگام مراقبت از بیماران با مرگ، جراحت شدید، خطر آلودگی و فشار خانوادهها روبهرو میشوند. Emily Ragus تأکید میکند سلامت روان از مراقبت جسمی جدا نیست و باید تجربه روانی بیماران، خانوادهها و امدادگران همزمان دیده شود.
تبعیض جنسیتی چه اثری بر پرستاران تروما دارد؟
به گفته Emily Ragus، شوخیهای جنسی، آزار کلامی یا جسمی، نادیده گرفتن تواناییهای حرفهای زنان و تجهیزات طراحیشده بر اساس بدن مردان، فشار کاری پرستاران زن را بیشتر میکند و میتواند سلامت جسمی و روانی آنها را تحت تأثیر قرار دهد.
شنیدن روایت پرستاران و امدادگران چه فایدهای دارد؟
روایت پرستاران تروما و امدادگران میتواند فشارهای روانی پنهان کار را آشکار کند. این روایتها همچنین به پژوهشگران و مدیران کمک میکند بفهمند چه شرایطی باعث میشود افراد بتوانند در نقشهای مرتبط با بحران و تروما ادامه دهند.
